مدل بازی ایرانی به اتکای میزبانی و های و هوی تماشاگر است. آنقدر می کوبیم تا به گل برسیم و هلهله ها بچسبد به سقف استادیوم. آن وقت است که همه مان باز هم در حافظه مان بارها و بارها ضبطش کرده ایم. آنقدر فرو می نشینیم و تخلیه می شویم که گل تساوی و گاه گل باخت را هم بخوریم....
شنبه روز بدی بود
رضا راد
araz1001-AT-gmail.com
وقتی دقیقه 90 توپ گوشه زمین ایران،چسبیده به خط کرنر دست بازیکن عربستان باشد که دو بازیکن ما با مشت و چنگ می خواهد توپش را بگیرند و نمی شود، شنبه روز بدی هست. وقتی دو دقیقه ی قبل ترش چهره ی مربی ایران نشان داده می شود که "بهت زده ی مغرور" بازی را نگاه می کندو آنالیزورش تند و تند آدامس می جود که انگار به جاهای حساس "فیلم"ی رسیده است که خودش در روند آن نقشی ندارد، شنبه روز بدی هست. وقتی تیم ملی فوتبال ایران می بازد که به زعم مجری همیشه "بله گوی حماسه ساز"، جواد خیابانی، بیشترین حمایت را داشته است، پس شنبه شب بدی هست.
به علی دایی نمی توان خرده گرفت. او کار خودش را کرده است. تیم یک پارچه و با یک روش آنقدر به در می کوبد تا به گل برسد. دقایق قبل از گل را همه مان در حافظه مان، بارها و بارها یادآوری کرده ایم. مدل بازی ایرانی به اتکای میزبانی و های و هوی تماشاگر. آنقدر می کوبیم تا به گل برسیم. و هلهله ها بچسبد به سقف استادیوم. آن وقت است که همه مان باز هم در حافظه مان بارهه و بارها ضبطش کرده ایم. آنقدر فرو می نشینیم و تخلیه می شویم که گل تساوی و گاه گل باخت را هم بخوریم. بیشتر مواقع " همینیم که هستیم".
به علی دایی نمی توان خرده گرفت. او کار خودش را کرده است. تیم یک پارچه و با یک روش آنقدر به در می کوبد تا به گل برسد. دقایق قبل از گل را همه مان در حافظه مان، بارها و بارها یادآوری کرده ایم. مدل بازی ایرانی به اتکای میزبانی و های و هوی تماشاگر. آنقدر می کوبیم تا به گل برسیم. و هلهله ها بچسبد به سقف استادیوم. آن وقت است که همه مان باز هم در حافظه مان بارهه و بارها ضبطش کرده ایم. آنقدر فرو می نشینیم و تخلیه می شویم که گل تساوی و گاه گل باخت را هم بخوریم. بیشتر مواقع " همینیم که هستیم".
حالا هی بنویسیم که چرا بعد از گل بازی را نگه نداشتیم. هی بگوییم که بهترین دفاع حمله است. هی فریاد بزنمیم که هاشمیان، دیگر کارآیی ندارد. هی داد بزنیم که علی کریمی کجاست و هزار تا هی هی دیگر. هیچ چیز عوض نخواهد شد. " همینیم که هستیم "، وقتی که نیمکت مان "وزن" ندارد. نمی خواهیم بداخلاقی کنیم و "وزن" افاضلی آنالیزور تیم را متلک بگوییم، نمی خواهیم به سن و سال و بی اثری روته مولر چیزی ببندیم. نمی خواهیم از دست سرمربی مغروری که رییس فدراسیون ش هم از او می ترسد و نماینده ی مجلس ش را هم محل نمی گذارد، گله کنیم.
آنچه می بینیم، آنچه درو می کنیم، آنچه اشک این همه طرفدار را شب عید در می آورد، حاصل کار آقایان "مهندس و دکتر" ی است که آن بالا توی جایگاه نشسته اند و بازی را می بینند. وقتی دکتر، رییس سازمان ورزش را مهندس ی انتخاب می کند که کمترین تخصصی در آن ندارد و تمام این مدت کمترین خلاقیتی از خودش بروز نداده است، چه بگوییم! وقتی رییس فدراسیون این جناب باشد که هست و کارها را بدهد دست نایب رییسی که خودش دوخت و دوز کند، مشخص است که از کجا پاره ایم .
علی دایی و بازیکنان در این شکست کمترین سهم را دارند، باور کنید. علی دایی همین هست که هست . مجسمه ی افتخار ایران در جهان که عرضه اش را کمتر کسی دارد. مربی ای که نابود می شود توسط کسانی که در این شرایط حساس به او اعتماد کرده اند. او تلاشش را می کند و البته به شیوه ی خودش. او دوست ندارد دورش شلوغ باشد. او روابط عمومی خوبی ندارد. او مغرور است و هنوز قبل از بازی از دعای مردم و غیرت بچه ها و هوار تماشاگران کمک می خواهد برای برد و کمترین صحبتی از این که " تاکتیک" هم انتخاب کرده ایم و به کمک تاکتیک انتخابی می خواهیم پیروز شویم، نمی کند.
او جوان است و هنوز در ذهنش کمک را از 100 هزار دیوی می خواهد که بیاییند و بنشینند جای تماشاگران و تنوره بکشند و هلهله کنند تا همه ی حریفان بترسند و وا بدهند تا ما ببریم که البته مدت هاست نمی بریم.
حریفان دستمان را خوانده اند. با پنبه ی در گوش می آیند داخل زمین جان شما. و این خودمان هستیم که آنقدر استرس می گیریم تا بزاییم و سر زا هم برویم. قبول ندارید به حرکات قبل از گل بازیکنانی که سعی می کنند با غیرت باشند و شاخ وشانه به حریف می کشند و غیظ می کنند و ادای زدن در می آورند دقت کنید. طفلک ها انگار همه ناراحتی اعصاب دارند. انگار می خواهند به جای گل زدن با کله بزنند توی صورت رقیب سنتی.
نظر ها (9)
-
|2009-03-30 01:03:09 مریم کیانی - re:این قسمت سریال مرد دو هزار چهره به نظر خوب به این حال و هوا می آید. همون قسمتی که طرف کارخونه ساخت "کاسه توالت" داشت و رفت یه تیم فوتبال خرید! بهش هم گفتن یه عده دکتر و مهندس میاری توی هیات مدیره و بابت مدرک هم نگران نباش که لیسانس و فوق که هیچی، دکتراش رو براشون جور می کنیم... اینه که اساسا وقتی "کاسه توالت سازها" می رن توی یک کار دیگه، آن "کار دیگه" را با بیزینس سابق شون اشتباه می گیرن! به هر حال از هر کسی به اندازه "تخصص اش" باید انتظار داشت![/quote]
-
|2009-03-30 03:32:33 به امید فرداهای روشنسلام به آقای راد عزیز.
این مطلب تان (که به درستی به عنوان تحلیل اول انتخاب کرده اید) از بقیه خبرها و تحلیل های فوتبالی امروز پخته تر و محللانه تر است. ای کاش در ایران عزیزمان مدیران کارآمدی داشتیم تا اینطور باعث سرشکستگی ایرانیان آنهم در حضور 100 هزار تماشاگر مشتاق فوتبال نمی شدند.
به امید فرداهای روشن...
-
|2009-03-30 05:45:12 مجید میبدیانسلام دوست عزیز
تحلیل بسیار خوبی بود، همچنین تحلیل خانم کیانی نیز بسیار زیرکانه بود
-
|2009-03-30 06:35:05 ع.حکیممتن شما حتی کسانی رو که زیاد اهل دنبال کردن فوتبال و حواشی اش نیستند به وجد میاره !مخصوصا" پاراگراف آخر ...
-
|2009-03-30 07:22:23 عباس ناصری«علی دایی همین هست که هست . مجسمه ی افتخار ایران در جهان که عرضه اش را کمتر کسی دارد. مربی ای که نابود می شود توسط کسانی که در این شرایط حساس به او اعتماد کرده اند. او تلاشش را می کند و البته به شیوه ی خودش. او دوست ندارد دورش شلوغ باشد. او روابط عمومی خوبی ندارد. او مغرور است و هنوز قبل از بازی از دعای مردم و غیرت بچه ها و هوار تماشاگران کمک می خواهد برای برد و کمترین صحبتی از این که " تاکتیک" هم انتخاب کرده ایم و به کمک تاکتیک انتخابی می خواهیم پیروز شویم، نمی کند. »
... توصیفی بسیار عالی از علی دائی و درحقیقت تمام چیزی که من هم به آن اعتقاد دارم.
آقای راد! یکی از بهترین تیترهای مان را نوشتید. دست مریزاد.
-
|2009-03-30 08:00:19 pooyanجالب بود رضا جان.ما توی یک دایره ای داریم میچرخیم که معلوم نیست کی بتونیم از توش بیایم بیرون!
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
