در این یادداشت عصبانیتی بود که البته در این اوضاع احوال قابل درک است ولی کمی نکات محوری را تحت الشعاع قرار داده بود. نویسنده به موضوعاتی اشاره می کند که بسیار قابل تامل است. این که ما سازمان نیافته ایم.

این مقایسه مرا به یاد مقایسه رانندگی در تهران و کانادا انداخت. یکی مطلقا بر مهارت استوار است و دیگری مطلقا بر قاعده. با مهارت می شود در سطح فردی و خرد موفق بود ولی در سطح کلان آش شلم شوربایی درست می شود با یک وجب روغن روی آن که یا شور شور است یا بی نمک بی نمک.

این سو استفاده‌ی سیاسی و مذهبی بدجور رو اعصاب بود

متاسفانه جای هیچ گونه توجیهی هم باقی گذاشته نشده است!

فوتبال ایران وقتی ضربه خورد که یکی از دستاویز های مسائل سیاسی شد
وقتی جایگاه فوتبال از مسئله ورزشی و ملی به مسئله سیاسی تبدیل بشه همین می شه نتیجش
بازی با احساسات این همه مردم

سلام. با شما کاملا موافقم. به نظر من یکی از عوامل اصلی و مهم ناکامی های تیم فوتبال ما فدراسیون فوتبال کشورمان است.

به قول یکی از دوستان وقتی دین با سیاست قاطی میشه و سیاست با ورزش از این بهتر چیزی در نمیاد.

من نمي دانم ما ايرانيها چرا اينقدر دوست داريم خودمون را گول بزنيم اخه بابا چه چيز ما رو حساب و كتاب مي باشد كه فوتبالمون هم با حساب و كتاب باشد؟ بخدا تقصير دائي نيست تيم ملي متعلق به همه است از رفتگر گرفته تا رئيس جمهور خدا وكيلي هر كدام از ما براي صعود تيم ملي جز انتظار و ادعا چه كرديم؟ تازه با كسي كه ايران را به جام جهاني برد چه رفتاري كردند؟ منظورم برانكو است
در ايران خرد جمعي معني ندارد در ايرام محفل جمعي معنا پيدا ميكند علي دائي هم با محفلي ها هم پيمان نشد و رفت و هر كسي چنين كند مي رود ايران و تيم ملي ايران معنا ندارد
بقول نويسنده مقاله خيلي هنر كنيم فقط گاها از روي احسا س يه گلي هم بزنيم ولي خدائيش حقمون حضور جهاني نيست
خوش باشيد
ايراني دردمند